Lament for my love - Goodbye Dingo -
posted on 23 Apr 2008 22:28 by moogiedaisuki in LIFE
ดิงโก้...
ไปซะแล้ว เจ้าแมวกวนตีนที่รักของฉัน
ไม่เคยคิดเลยว่าแกจะต้องมาตายง่ายๆแบบนี้
ทั้งๆที่ยังเด็กอยู่แท้ๆ
วันนี้ เจ้าแป้นก็ยังร้องหาแก
มันเดินเข้าไปหาแกในห้องทุกห้อง ทุกซอกทุกมุม
แล้วหันมาร้องถามฉัน
หรือบางทีมันก็ไปนั่งรอแกที่หน้าบ้าน
รอให้แกกลับมา
ฉันก็ไม่รู้จะบอกมันได้ยังไง
ว่าแกคงไม่กลับมาแล้ว
วันหนึ่งมันคงรู้เอง
หลับให้สบายนะ
ต่อไปนี้ คงไม่มีใครมาดุด่าแก
คงไม่มีหมาตัวไหนไล่แก
แกอยากกินเท่าไหร่ก็กินได้ตามต้องการ
ขอให้ได้นอนบนเตียงนุ่มๆ นุ่มกว่าเตียงฉันสักสิบเท่าได้ยิ่งดี
ฉันเสียใจจริงๆที่ไม่ได้ฝังแกด้วยตัวเอง
ฉันไม่ได้เห็นแกตอนก่อนตายด้วยซ้ำ
อีกกี่ชีวิตกันนะ ที่จะต้องสังเวยให้พวกนั้น...
หมาบ้านนั้นฆ่าแมวชาวบ้านมากี่สิบตัวแล้ว...
ทำไมเจ้าของบ้านไม่เคยแม้แต่จะสนใจ...
ได้ข่าวว่าเป็นถึงผู้พิพากษา... คุณธรรมง่ายๆแค่นี้เขายังไม่มี?
จะเลี้ยงหมาดุขนาดนั้นไว้ทำไมตั้ง 3 ตัว?
แล้วทำไมไม่บอกคนอยู่บ้านให้หัดดูแลหมา?
เปิดลูกกรงไว้ทำไม?
หลอกแมวให้เข้าไปตายชัดๆ
คนแถวนั้น บอกว่า
หมาพวกนี้ มันไล่แมวให้จนมุมเข้าใต้ถุนบ้าน
แล้วฉีกลูกแมวเป็นชิ้นๆ
เจ้าดิงโก้ของฉัน ป้าขายดอกไม้ที่เขาไปช่วยมันมา
บอกว่า มันไม่มีบาดแผลภายนอกเลย
แต่มันนอนหมดแรงได้ซักพัก ตัวก็เริ่มแข็ง
มันคงจะช้ำในตาย...
ป้าเลยเอามันไปฝังให้...
ป้าแกเป็นคนรักแมว... แมวแกก็เคยถูกหมาบ้านนี้กัดตายเหมือนกัน
ไม่อยากจะโกรธหมาหรอก...
มันเป็นธรรมชาติของสัตว์...
ต้องโทษคนเลี้ยงมากกว่า...
ขอให้โดนหมาตัวเองกัดตายซักวันเหอะ
ฉันกับพี่สาวเพิ่งจะมารู้เพราะบ่ายวันนั้น ไปถามป้าว่า เห็นแมวแบบนี้มั๊ย
ในวันถัดจากวันที่มันตาย...ก็ได้คำตอบอย่างที่เล่ามา
ฉันพยายามถามลักษณะ ในใจหวังว่าจะต้องมีซักอย่างที่ไม่ใช่มัน
ขอให้เป็นแมวตัวอื่นเถอะ
ขอให้ไม่ใช่มัน...
แต่ที่ป้าบอกมาใช่มันทุกอย่าง จนเอารูปในโทรศัพท์ให้เขาดู
เขาเลยบอกว่า ตัวนี้แหละ...
...ตัวแข็งไปหมด...
เมื่อวานยังเล่นกับมันอยู่เลย
เรายังหัวเราะมันอยู่เลย
มันยังมาขอเข้าห้องอยู่เลย
ไม่นึกเลยว่าคืนนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นมัน
ที่สุด...
ฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ฉันยืนร้องไห้...
บนฟุตบาทริมถนน
อย่างกับเด็กๆ...
.
.
.
ดิ๊งเอ๊ย...
ไม่รู้ตอนนี้แกไปอยู่ที่ไหนแล้ว ฟังฉันหน่อยนะ
ถึงจะได้อยู่ด้วยกันไม่นานนัก
แต่ฉันรักแกมากนะ
ที่จริงฉันไม่ชอบให้สัตว์เลี้ยงมานอนบนเตียงหรอกนะ
แต่เพราะแกมาอ้อนนี้แหละ ฉันถึงใจอ่อน
ตอนนี้ไอ้แป้นเลยแห่มานอนบนเตียงด้วยเลย ฮะๆๆๆ
ตอนนี้ฉันทำใจได้แล้ว ฉันร้องไห้ไม่นานนักหรอก
แต่คิดถึงแกทีไรก็น้ำตาไหลทุกที เพราะฉันอยู่กับแกจนชิน
เช้า-กลางวัน-เย็น เล่นกับแก นอนกับแก ดูแกกินข้าว ดูแกอึ๊
ทำไมแกถึงตะกละหยั่งงี้??? แถมชอบกินของหวาน เคยฉกถุงโตเกียวไปจากมือฉันด้วย
อยากให้วันหนึ่งอยู่ๆแกก็เดินกลับมาจัง...
จะเป็นไปได้มั๊ยนะ...
เราจะได้พบกันอีกมั๊ยนะ?
แกจะไปเกิดใหม่หรือยังนะ?
เกิดเมื่อไหร่มาหาฉันด้วยนะ ฮะๆๆๆ
ภาคผนวก
ข้อมูลน้องดิ๊ง
ชื่อ : Dingo ดิงโก้ (มาจากชื่อพันธุ์สุนัขป่าพื้นเมืองออสเตรเลียใกลล้สูญพันธุ์ และชื่อที่พี่สาวชอบใช้เรียกข้าพเจ้า -*-)
ชื่อเล่น ดิ๊ง ไอ้ดิ๊ง อิดิ๊ง ไอ้แ-ดดิ๊ง
เพศ หญิง (ไม่มีใครดูออก นิสัยค่อดแมน)
อายุ 7 เดือน
นิสัย เหมือนหมา,นักบู๊,เจ้าเล่ห์,กวนตีน,ชอบเล่นมากกกก,ชอบเล่นของให้พัง,ชอบดูตู้ปลา,ชอบฟัดรองเท้า,
ตะกละ,ขี้เหม็น,ขี้อ้อน,ชอบชวน(ไอ้แป้น)ทะเลาะ แต่มีด้านอ่อนโยนอย่างคาดไม่ถึงเหมือนกัน
ขอบคุณที่ฟังเราระบายนะจ๊ะห์